നന്ദിത - വീണ്ടും മൗനം ബാക്കി

നന്ദിത - വീണ്ടും മൗനം ബാക്കി

കനലുകൾക്ക് പുറത്ത് മനസ്സ് ന്യത്തം വയ്ക്കുന്നു

ചോദിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ

വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ചിതറി വീഴുന്നു,

നിശ്ചലമാകുന്നു

വീണ്ടും മൗനം ബാക്കി

ഏതോ വെണ്ണക്കൽ പ്രതിമയുടെ പാദങ്ങൾ

കണ്ണുനീര്‌ കൊണ്ട് കഴുകി

ചുണ്ടുകൾകൊണ്ട് ഒപ്പുന്നതാര്‌?

യോഹന്നാന്റെ ശിരസ്സിനുവേണ്ടി ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്നതും

അവളല്ലയോ?

അവളുടെ പൊട്ടിച്ചിരി ഉലകം നിറഞ്ഞ്

നേർത്ത തേങ്ങലായ്

കാതുകളിൽ ചിലമ്പുന്നു

കൽക്കിക്കു ശേഷം

ഇനിയാരെന്നറിയാതെ, കാത്തിരിക്കാതെ

ലോകം തളർന്നുറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു

നിശബ്ദം, ആരുടേയും ഉറക്കം കെടൂത്താതെ

ഇനി ദൈവ്വപുത്രനെത്തുമെന്നോർത്ത്

സ്വപ്നങ്ങളെ മാടി വിളിക്കുമ്പോഴും

ഞാനുറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കാം.

നെറ്റിയിൽ ചന്ദനത്തിന്റെ കുളിർമ്മയുമായി

വേനലുകളുടേയും വർഷങ്ങളുടേയും കണക്കെടുക്കാതെ

ഇനിയെത്തുന്നത് ദൈവ്വപുത്രനാവുമന്ന് വെറുതെ ആശിച്ച്

ഞാനുറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കാം

-1992-